فردا برای مردن ، به آشیانه پرنده ای خواهم رفت.
سرم را بر بالِش بالَش می گذارم و می خوابم.
در بیست و یکمین روز ، از این تخم کوچک که نامش زمین است ، بیدار خواهم شد.
از آن پس مادرم کبوتری ست که آسمان را به من خواهد آموخت، و دور شدن از این خاک را
که ردّپای انسان آلوده اش کرده بود ...

عرفان نظرآهاری